Welkom tussen het bronsgroen eikenhout | Blog Leon Haenen

07 maart 2016 | Leon Haenen

Leon Haenen

Liefhebber van beekjes en kleine rivieren

Om een of andere reden heeft de sneep - de soort die vanwege de kenmerkende ‘neus’ in het Duits nase wordt genoemd en de wetenschappelijke naam Chondrostoma nasus draagt- me altijd weten te boeien.  Als kind stond ik naast mijn pa te kijken als hij op de Maas bij Eijsden gericht op deze waanzinnig sluwe witvis aan het jagen was. Hij was er meester in. Dat zeg ik zonder overdrijven. De man wist in die tijd echt aantallen te vangen. Er zwommen in de zeventiger jaren veel meer snepen in de Maas dan nu het geval is. De Maas stroomde toen altijd en was veel minder dichtgegroeid met lelievelden en hele velden met waterplanten. Al dat groen was er toen eenvoudigweg niet.  Het water stroomde zo hard dat er geen enkele gele plomp de kans kreeg om te wortelen, laat staan te groeien.

Een koningsmaal voor de snepen.

 

De sneep is in de Nederlandse Maas steeds meer een unicum geworden en gedegradeerd tot zeldzame bijvangst tijdens het trotten op bijvoorbeeld barbeel. Ik weet dat er op een aantal plekken in de Belgische Maas nog goed sneep te vangen is, maar de omgeving waar deze vissen zwemmen, spreekt me niet zo aan. Dan is een uur rijden me al snel te ver.

 

Heel anders is dan toch de sneepjacht in de Ardennen. Dat betekent ook lang sturen, maar dan kom je meestal ook in sprookjesland terecht.  Natuurlijk vind ik ze in de Waalse stroompjes ook  niet overal, maar er zijn zones waar ze in de stroming staan te ‘shinen. Ik word al gek als ik ze zie flanken in het zonlicht. In het ondiepe water van de Ardennen is het een genot om een groep snepen te bekijken die, al foeragerend, zich een weg baant tegen de stroming in. Vaak zie ik daar ‘flankafmetingen’ bij, waarvan ik kriebels krijg in mijn buik . Er zwemmen enorme snepen rond  in de zones die ik ken.

 

Toch  kwam het er afgelopen jaar slechts één keer van om die stekken te bevissen. Ik had een mooie dag uitgezocht. Veel tijd om te vissen had ik niet, maar ik wist dat de gekozen stek mijn targetvis van de dag herbergde. Voordat ik startte met vissen, heb ik de stek kort goed opgestookt. Ik had een aantal Feedingbricks  voorbereid op basis van het green Beatine grondvoer van DSK en de bijbehorende Lamin-Ate.  De op deze wijze zeer compact gemaakte voerballen zorgen ervoor dat er uren lang voerdeeltjes op de stek blijven liggen, omdat de zogenaamde ‘bricks’ slechts heel  langzaam uit elkaar vallen.  Daarnaast ging er al snel een goede dosis gekiemde hennep en verse casters  over de voerstek heen en maakte ik het geheel af door bij elke inworp ook een paar maden te voeren op de strook water die ik ging bevissen.

 

Welkom tussen het bronsgroen eikenhout 2

Zo’n bak van een kopvoorn is altijd welkom.

 

Het blijkt een taaie ochtend te worden. Vreemd. Als  ik van tevoren had mogen wedden , dan was ik mijn inzet waarschijnlijk nu al kwijt geweest. Ik vis vandaag redelijk licht voor mijn doen. Er hangt een 1,5 grams, van rohacell gefabriceerde, dobber aan de montage met een 16/00 nylon onderlijn en een haakje van Gamakatsu in maat no. 8. Het water staat redelijk laag en er is weinig stroomdruk. Het had zelfs nog lichter gekund. Om de centrepin lekker te laten lopen, vind ik het echter prettiger als er iets van gewicht aan de andere kant van de lijn hangt. Dat geeft net iets meer weerstand, waardoor de lijn soepeler van het wiel afloopt.

 

De visserij is heerlijk. Ik sta tot aan mijn knieën in het water en kan mooi in het verlengde van waar ik sta de dobber met de stroming mee laten drijven. Ik vis met een kleine overdiepte en houd de dobber tijdens de drift iets tegen, waardoor de hele montage zichzelf een beetje van de bodem tilt. Als het goed is, raakt mijn haak steeds weer even de bodem. Ik vang geregeld een vis, maar het is allemaal klein spul.  Na een paar uur vissen, krijg ik aan het einde van de drift een heerlijke aanbeet. Ik voel die werkelijk tot in de hengel. Vaak duidt dit op de aanbeet van een kopvoorn.  Zo ook nu. Ik dril zo rustig mogelijk, aangezien ik de gehaakte vis helemaal over de stek moet binnen halen. Ik probeer ervoor te zorgen dat er zo weinig mogelijk tumult onder water  ontstaat. Na een paar minuten kijken we elkaar voor het eerst aan. Er ligt een goeie dikke kopvoorn in het net; een massieve vis die de halve meter grens makkelijk passeert. De Vlaming die iets verder op zit te vissen op barbeel, vraagt vriendelijk of hij een foto moet nemen, maar ik geef aan dat het niet hoeft.

 

Welkom tussen het bronsgroen eikenhout 3

Schitterend stilleven...

 

Ik ben weer eens mijn foto toestel vergeten en besluit een plaatje te schieten met mijn GSM.  Inmiddels is de beste man toch poolshoogte komen nemen. Hij kan nog net zien hoe ik mijn trofee, al aaiend, terugzet in het water. Een half uur later zie ik aan het eind van de stek de eerste flanken door mijn polaroid bril verschijnen. Dat is voor mij altijd weer een magisch moment.  In opperste concentratie probeer ik mijn aasje zo verleidelijk mogelijk te presenteren. Ik heb al een paar korte tikjes gehad. Dat zou beste wel eens sneep kunnen zijn geweest, want die vissen hebben de neiging om heel kort en snel even te happen naar het aas. Dan krijg ik compleet voor mijn neus een goeie aanbeet. Gevoelsmatig reageer ik tijdig en sla ik aan.  Sneep! Na vijf tellen voel ik dat het een targetvis is.  De Vlaming, die ik tot  dan toe nog geen vis heb zien vangen, komt wederom kijken wat er gebeurt. Hij is er getuige van dat ik de vis na een tel of tien los.  Eerlijk gezegd is het niet prettig dat hij, al bonkend over de keien, parallel aan mijn stek, langs de oever, mijn kant uitkomt, maar… daar zeg ik niks van.

 

Hij is enthousiast en informeert naar het hoe en wat. Enthousiast leg ik uit wat ik aan het doen ben.  Veel tijd heb ik niet meer, het is al bijna twaalf uur. Als de rust op de stek is weder gekeerd, krijg ik na uren ploeteren, dan toch een  aanbeet die veroorzaakt wordt door een mooie sneep. 

 

Welkom tussen het bronsgroen eikenhout 4

Missie geslaagd!

 

Deze vis moet nog een paar jaar doorgroeien voordat hij de status specimen mag dragen, maar ik ben zielsblij met dit resultaat. Nu laat ik mijn nieuwe kennis wel een paar plaatjes schieten met de GSM, omdat ik de vangst van een sneep nog altijd als erg bijzonder ervaar. Ik heb me nu voorgenomen om deze zomer en het komende najaar een paar keer vaker te gaan vissen op sneep. Ik ga op zoek naar een vis die minimaal 55 cm of groter is. Ik schat in dat deze vis dan rond de 2 kg zal gaan wegen. Jullie zijn de eersten die het hier gaan vernemen.


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.