Proeverijen

26 november 2018 | Leon Haenen

Leon Haenen

Liefhebber van beekjes en kleine rivieren

De start van een ultiem gedeelte van het visseizoen staat voor de deur. De jacht op dikke kopvoorns. De gerichte visserij op kopvoorn welteverstaan en geloof me, dat gaat niet altijd even makkelijk. Afgelopen week toog ik voor het eerst naar een van mijn hotspots op een van de kleine rivieren in de Belgische Ardennen, op zoek naar die prachtige alleseter. Ik had maar een paar uur de tijd en wilde het toch al eens een kans geven.

 

Het is herfst, heerlijk. Ik was helemaal klaar met de zomer.

 

De herfst is mijn favoriete seizoen. Ik houd van de romantiek rondom de herfst. De gekleurde bomen, vallende bladeren, rumoerige rivieren en het liefst met veel regen en wind.

 

De kopvoorn dus. Vandaag ga ik ze proberen te vangen met een blokje luncheon meat, om de eenvoudige reden dat ik niet meer in huis had. Natuurlijk bestaat de kans altijd dat er tussendoor een barbeel zich in zo’n smakelijk hapje vergist, maar dat neem graag  ik op de koop toe. Geen straf om zo’n straatvechter als bijvangst te hebben.

 

Het voorgevoel is goed. De vissen in de vijver vreten alsof het zomer is, dat zie ik altijd graag. We hebben bewolkt weer, een graad of tien en het regent. Als fanatieke visser ben ik ( in tegensteling tot de rest van de familie) verheugd als er regen voorspeld wordt . Laat maar komen! Zoveel mogelijk a.u.b. We hebben veel te weinig water momenteel. Ook de rivieren in de Ardennen staan nog steeds spectaculair laag, maar dat kan in november de pret niet meer drukken. De watertemperatuur heeft al een flinke dreun omlaag opgelopen en het weer is ook top.

 

 

Wie zoet is krijgt lekkers...

 

Ik start met twee hengels uit de steun. Ik heb gekozen voor twee quivertip hengels. Ik vis graag met een hele gevoelige hengeltop op kopvoorn. Het kunnen vaak subtiele bijters zijn en zo’n 3 oz. topje is dan vaak net een beetje gevoeliger. Ik heb gekozen voor twee running rig montages en lange fluorocarbon onderlijnen. Ik start vandaag met de montage waarbij het aasje op een kunststof schroefje gemonteerd wordt aan een hair.  Ik besluit met voerkorven te gaan vissen die ik telkens vul met hennep, geweekte pellets en kleine blokjes luncheon meat . Een hele simpele visserij om mee te beginnen.

 

Er gaat een dik uur voorbij zonder dat ik ook maar een teken van leven krijg. De enige afleiding die ik heb, is het bezoek van twee handtamme zwanen die de Code Red boilies van Fish Inn, heerlijk schijnen te vinden. Al snel eten ze de 18 mm ballen uit mijn hand. Grappig.

 

 

Huisdieren in de maak

 

Het gaat er allemaal heel relaxed aan toe. Op het gemak drink ik een bakje koffie en eigenlijk zonder echt iets te zien kijk ik naar de hengeltoppen. Mijn gedachten dwalen af en ik kijk wel, maar zie niks. Dan opeens word ik uit mijn ‘Zen zone’ gerukt door een vreselijk harde aanbeet op de linker hengel. Het zag eruit alsof ie zichzelf had gehaakt. Dat was kopvoorn. Voordat ik hink-stap-springend over de stenen bij de hengels arriveer is de vis er al met het aas vandoor. Te laat. Maar wel actie. Ik ben weer volledig bij de les. Opnieuw inwerpen dan maar. Het bijtuurtje blijkt aangebroken want het aas ligt nog geen 30 tellen of ik krijg weer een goede aanbeet. Ik sla volledig mis.

 

 

Thuis gesneden blokjes in aluminium folie bewaard (blijft verser)...

 

Nog geen tien minuten later krijg ik weer een aantal goede beuken op de hengel. Deze keer ben ik wel op tijd. Een kopvoorn en wat voor een! Direct voel ik dat dit een goede vis is. De parabolische hengel doet waar ie goed in is, doorbuigen tot aan het eerste deel. Heerlijk gevoel dit. Het was alweer veel te lang geleden. Maar dan is uit het niets de druk van de lijn… Weg vis. Ik sta er even sprakeloos bij. Hoe kan dat nou? Noondeju!  Ik vis weliswaar weerhaakloos, maar alles ging goed. Spanning op de lijn, veel druk. Spijtig. Ik vind het vreselijk om een vis op de stek te lossen. Vaak reageren de andere vissen heel negatief op zo’n gebeurtenis onder water. Zeker die gevoelige kopvoorns. 

 

Toch krijg ik een half uur later weer zo’n onvervalste kopvoorn aanbeet die ik ook weer mis. Het klinkt misschien allemaal amateuristisch, maar die kopvoorns zijn er meester in om enkel het aas op te pakken en niet direct de haak mee naar binnen te zuigen. Probeer het maar eens. Het zijn slimme en geraffineerde vissen.

 

 

Mijn favoriete voerkorven, met afstand.

 

Even denk ik na. Ik ga het anders aanpakken. Ik besluit om de twee hengels af te breken en verder te vissen met 1 hengel uit de hand. Daarbij stap ik af van de voerkorf, maar ga ik ultra licht vissen, een 6 grams schuifloodje, Stroft fluocarbon onderlijn en het aas op de haak. Ik stap nu af van de hair montage. Daarbij besluit ik om niet te ver stroomafwaarts te vissen, maar  vis ik nu meer recht voor me in het iets ondiepere gedeelte. Uit ervaring weet ik dat ik hier in de zomer ook vaak de kopvoorns kan haken. Er staat echt niet meer dan 50 cm water.

 

Gemotiveerd maak ik een precisie worpje achter de rots. Het water draait en kolkt mooi om deze enorme steen heen. Vaak liggen de kopvoorns in de luwte achter zo’n obstakel te wachten op een hapje dat voorbij komt gedreven.  Het duurt geen 5 minuten of ik krijg een heerlijke beuk op de hengeltop. Een doffe, harde beuk. Ik sla aan en direct is er oorlog onder water. De vis vertrekt met een goeie spurt stroomafwaarts het diepere gedeelte in.

 

 

Dit is een goeie vis, dat voel ik direct...

 

Dit is een goeie vis, dat voel ik direct. Een zware kopvoorndril op de lichte 18/00 fluorocarbon onderlijn. Zo rustig mogelijk dril ik de vis met als achterliggende gedachte dat ik de andere vissen niet wil verjagen. Het duurt erg lang voor ik de vis in beeld krijg. Zeker voor een kopvoorn. Er gaan wel 5 minuten voorbij waarbij we beide zo hard mogelijk ons best doen. Hij met te ontsnappen en ik met hem te landen. Als ik de kopvoorn voor het eerst zie, is het meteen de enorme muil die me opvalt. Daar past gewoon een half blik Smac in. Wat een fraaie vis. Geen schubje verkeerd. In de fleur van haar leven.

 

 

Met de zelfontspanner moeten we nog wat meer oefenen, elke goeie tip is welkom.

 

De vis is te mooi om een man te wezen, dus het moet wel een vrouwtje zijn. Winterklaar zo te voelen. In mijn gedachten probeer ik in  te schatten hoe zwaar ze is. Ik hoop zo dat deze de 6 pond haalt. Dat zou dan namelijk pas de tweede keer zijn dat ik zo’n zware kopvoorn vang. Ik bewaar de vis tijdelijk in het landingsnet terwijl ik de weegschaal in orde maak. Korum heeft hier prachtige materialen voor die ik al jaren naar volle tevredenheid gebruik. Zowel de weegschaal als de Roving Weigh Sling ( een hele lichte weegzak) zijn perfect voor deze visserij.  Ik vind het spannend om deze vis te wegen. Mijn gevoel zegt dat deze het gaat halen. De meetlat gaf 58 cm aan. Dat is sowieso de grootste van dit seizoen tot nu toe. Als ik de weegschaal optil blijft deze steken op 5.65 lb, oftewel 2,56 kg.

 

 

Good scales don’t lie.

 

Een goede vis, zeker weten. Ik ben er erg blij mee, maar tegelijkertijd ben ik ietwat teleurgesteld omdat ik echt dacht dat deze in de Champions League klasse zat. Niet veel later ben ik naar huis gegaan. Ik had maar drie uurtjes vistijd. Ik heb het beste ervan gemaakt. Tevreden en met een zak vol nieuwe ervaringen die mij beter maken in deze visserij rijd ik nog even naar Fish Inn om mijn verspeelde materiaal aan te vullen.

 

Volgende keer vang ik er meer…..let maar eens op!

 

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.