De crèche | Blog Leon Haenen

01 oktober 2018 | Leon Haenen

Leon Haenen

Liefhebber van beekjes en kleine rivieren

Het blijft voorlopig niet altijd even gemakkelijk in de Ardennen. De veel te lage waterstanden dragen daar een steentje aan bij. Feitelijk maakt het me allemaal niet uit. Ik vind het wel wat hebben als ik hard moet werken voor een paar vissen. Dat geldt hetzelfde voor Tim. Die kan er ook wel van genieten als het allemaal niet vanzelf gaat. 

Voer op sterrenniveau.

 

Vandaag zijn we geland aan de oevers van de Ourthe. Een van mijn favoriete rivieren. We gaan aan de slag met het nieuwe Sonubaits voer, de Super Crush voor barbeel. Zodra je het pak opentrekt, komt de henneparoma je al tegemoet. Als volleerde chefs brengen we het voer op vocht. Er gaat veel bij, want het voer absorbeert veel vocht. Even het geheel door een zeef voor de juiste homogeniteit.  Als laatste voegen we 6mm Barbel Pellets toe. Het geheel ziet er likkebaardend lekker uit.  Ik heb er veel vertrouwen in. We vissen ieder met een hengel en pakken om de beurt de hengel uit de steun bij een aanbeet. Omdat ik de oudste ben mag ik beginnen…

 

Een uur lang werpen we met enige regelmaat een goed gevuld voerkorfje op de stek. Om een of andere reden heb ik er alle vertrouwen in dat er elk moment actie kan komen. Ik zit geconcentreerd bij de hengel in afwachting op wat er komen gaat. Het is negen uur als de hengel voor het eerst vervaarlijk naar voren helt. Een fanatieke vis heeft het aasje van de bodem geplukt en vecht voor wat hij waard is. De zenuwachtige dril verraadt dat het om een jonge vis gaat die volledig in de stress schiet. We zijn dolblij met elke vis en met veel aandacht wordt de barbeel heel even aan het water onttrokken. 

 

02

Altijd lekker wanneer je van de nul af komt.

 

Een half uur later is nummer twee het haasje. Deze vis zit vol met allerlei bloedzuigerachtige beestjes in zijn bek. We besluiten hem ervan te ontdoen. Beter zwemmen zonder deze lastposten lijkt ons. Je vraagt je af hoe het kan dat sommige vissen last hebben van deze parasieten en andere totaal niet. De bek ziet er geïrriteerd en rood uit. We denken de vis een plezier te doen door ze te verwijderen. Met een klein punttangetje is de operatie zo gepiept. 

 

03

Een kleine operatie zorgde dat deze vis ontdaan werd van zijn parasieten.

 

Ook vandaag vissen we met de vastloodmontage die bij ons zwaar favoriet is, gebaseerd op en helikopterrig en een unleaded leadcore tussenlijn die ik bij Fish Inn op de karperafdeling gevonden heb. We gebruiken zo’n uber-handige opbergdoos van Preston hiervoor. Een lange fluorocarbon onderlijn en een mini pellet in de 8mm uitvoering zorgen voor een ultieme presentatie. We zijn allebei verknocht geraakt aan de Preston PR39 haken. Meesterlijk sterk, superscherp en toch fijn van draad. 

 

04

Die nieuwe onderlijn dozen van Preston zijn echt chill!

 

We zijn een paar uur onderweg als er al een stuk of zes kleinere barbelen ons aas hebben weten te vinden. We weten dat hier ook vaak dikke bakken zitten, maar vandaag schitteren ze door afwezigheid. Je vraagt je af waar ze zijn gebleven? Gek genoeg staat deze strook ook bekend als crèche voor de juveniele barbelen en die zijn vandaag allemaal aanwezig. Wat we ook proberen, de dikke vissen blijven weg. Dan komt er weer een aardige vis tussendoor. Eentje die toevallig net even sneller is dan al die kleintjes. Deze is voor Tim.  Heerlijke dril. De barbeel tikt de 60 cm net aan. De grootste van de dag tot nu toe.

 

05

Tim met zijn eerste goeie maatse vis van de dag.

 

Uitgebreid nemen we onder het genot van een bakje warme koffie onze visserij door. We mijmeren over alle reizen die we graag zouden ondernemen en onze eerste geplande reis richting het beloofde land: Engeland. Ik hoop zo dat het komend jaar er echt van gaat komen. Zou te gek zijn. Ik ben jaloers op alle verhalen die Tim telkens mee terug neemt. Ik wil dat ook ervaren, ik wil ook die verhalen mee terug nemen. Geld, het bedrijf en het drukke privéleven hebben tot nog toe telkens roet in het eten gegooid, maar de rust keert weder en ik zie het er echt van gaan komen…

 

Er verstrijkt weer een uur zonder een enkele tik. De aandacht verslapt. De hengels liggen roerloos in de steun. We zijn enorm afgeleid door een grote school elritsen die voor onze voeten zwemt. Het ziet er indrukwekkend uit. Het zijn er zeker honderd.  Prachtige visjes die gegarandeerd met enige regelmaat in de bek van een barbeel verdwijnen. Nooit geprobeerd hier eigenlijk. Vissen met een dood visje of met een shadje. Ik lees er wel geregeld over, toch maar een keer doen. Ik heb live gezien dat het wel degelijk werkt. Die barbelen zijn vaker een grotere roofvis dan menigeen zou denken. 

 

06

Het slotakkoord is een mooie kopvoorn. Ik ben tevreden!

 

Dan zie ik in vanuit een ooghoek - ik heb er maar eentje namelijk - dat één van de hengels een heerlijke aanbeet registreert. Als ik bij de hengel arriveer dan is de aanbeet weg. Voor de zekerheid blijf ik even zitten en wacht af wat er gebeurt. Ik word beloond met een tweede goeie tik op de hengel. In een reflex sla ik veel te hard aan, maar hij hangt wel! Ik voel direct dat het kopvoorn is. Die tellen ook. Ik ben er zelfs erg gelukkig mee. Wat hebben deze beesten prachtige kleuren in dit kraakheldere water. Het is geen monster, maar het maakt me niet uit. 

 

Dan volgen er weer een paar mini-vissen die we om beurten binnen hengelen. De laatste mooie vis van de dag is ook voor mij. Waarvoor dank. We hebben een topdag gehad midden in die overheerlijke Ardennen. Het voelt toch telkens weer als een echte vakantiedag. Het weer zat mee, de vissen wilden bijten en het gezelschap was top, als vanouds! Tot de volgende keer.


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.