’t Zit ’m in de genen...

26 juli 2018 | Jaco Verhagen

Jan en Dylan Oomen wonnen afgelopen nazomer de finale van de Witvis Totaal Carp Classic 2016. Een unieke prestatie, waarvan vader en zoon nu nog volop genieten. Hoe mooi is het immers om een hobby/passie te delen en dan ook nog eens op het hoogste niveau mee te draaien. Jaco Verhagen vroeg hen hoe zij de WTCC hebben beleefd.

 

Deze bijdrage verscheen eerder in uitgave no. 89 van Witvis Totaal magazine en is speciaal voor onze site opnieuw vormgegeven.

Vader en zoon Oomen vormen een dit jaar onverslaanbaar koppel.

 

Jan en Dylan Oomen uit Oudenbosch vis-sen inmiddels jaren mee in het commercial circuit en staan daarbij ook geregeld ze op het podium. Ook als er gekoppeld moet worden, vissen ze altijd samen. Dylan is dit jaar op de Vossekuil zelfs onverslaanbaar gebleken, want van de 23 wedstrijden won hij er maar liefst 22! En die ene keer dat hij werd verslagen, bleek alleen zijn vader net iets beter te zijn.

 

De Witvis Totaal Carp Classic 2016 begon op 9 april en Jan en Dylan hadden voor deze eerste ronde poule B geloot. Dat bracht ze in dit geval naar de Vossekuil. Dylan lootte een moeilijke stek. Hij besloot om met een bomloodje en een pellet-waggler aan de slag te gaan. Met 15,3 kg pakte hij een vijfde plek. Vader Jan koos voor eenzelfde aanpak en wist met een loodje op 20 meter uit de kant maar liefst 37,9 kg te vangen. De tweede wedstrijd (23 april) op ‘t Mun lootte het duo op de vijvers 6 en 7. Dylan viste een moeizame wedstrijd op vijver 7. Vissend op 11,5 meter met pellets -en ‘in the margin’ op vier deeltjes met Smac- wist hij 20,3 kilo te vangen; goed voor een vierde plek. Jan lootte op het nieuwe gedeelte op vijver 6 en wel aan de buitenring in het midden, niet echt een topstek. Jan koos ook nu weer voor dezelfde aanpak als Dylan en pakte een derde plaats met 26 kg. Daarmee eindigden vader en zoon opnieuw weer in de top vijf.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2

03

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4

Dylan is een ware pikeur met de vaste stok.

 

AQUAVITA

De derde wedstrijd in de serie zou voor iedereen spannend worden. Er ging namelijk worden gevist op een totaal nieuwe vijver, waarover nauwelijks iets bekend was: AquaVita in Driel. Een vijver waar naast karper juist ook brasem, zeelt en forel kon worden gevangen. Secuur en dun vissen was het devies. Dylan besloot om twee plekken op 9,5 meter aan te voeren met bosgrond voorzien van wat geknipte pieren. Vissend met een 0,3 gram dobber en 10/00 nylon voorzien van haak no. 18, met daarop een stuk worm, wist hij deze wedstrijd op onbekend water met 18,6 kg te winnen.

 

Vader Jan zat op een lastig stuk en een groot lelieveld voor zijn neus was er mede debet aan dat hij diverse vissen verspeelde. Hij wist uiteindelijk slechts 3,5 kg ter weging aan te bieden, wat hem een 7de plaats opleverde.De vierde wedstrijd was op vijver 8 van ’t Mun. Hoewel het een vrije hengel wedstrijd betrof, koos Dylan voor de vaste stok (14,5 meter) en daarmee wist hij 39,8 kg te vangen. De meeste vissen ving hij op half water. Met recht een topprestatie, want ook nu pakte hij de eerste plek. Jan daarentegen had het nu heel wat moeilijker. Hij viste ook met de stok (13 meter), maar dit liep niet lek-ker en hij wist daarmee uiteindelijk slechts enkele vissen te vangen. Dan maar de Pellet Waggler ingezet om zo toch nog iets te kunnen forceren. Aanbeten kreeg hij genoeg, maar geen een karper wist hij naar zijn net te dirigeren omdat ze stuk voor stuk werden gelost! Met slechts 7,6 kilo was het resultaat een 5de plek.

 

foto5

foto 6

Voor Senior deden pellets veelal de truc, met o.a. 'Pukkie' als resultaat.

 

SPANNING BIJ TOMS CREEK

De vijfde en laatste wedstrijd zou een spannend potje worden. Alle kanshebbers voor de finale zaten in dezelfde poule! Strakke gezichten en opperste concentratie. Dylan koos ervoor om op 9,5 meter met pellets aan de gang te gaan. Hij ving vissen van de bodem en op half water. Telkens om en om. Met 23,6 kg viste hij een 3. Uiteindelijk genoeg voor een tweede plek in het klassement. Jan moest vol aan de bak en een goede notering was noodzakelijk om zich te plaatsen. Ook hij koos voor pellets op 9,5 meter en afwisselend op de bodem en bovenin. Maar hij had ook zijn margin goed onderhouden en bij het ingaan van het laatste uur wist hij dat er meer gewicht nodig was om hoog te eindigen. Jan had zijn stek onder het kantje geko-zen waar zo’n 60 cm water stond. Daar wist hij op het laatst van de wedstrijd nog twee dikke vissen uit te toveren, waaronder Pukkie! Pukkie is de 8 kg vis die iedereen kent. Hij eindigde met een gewicht van 27,6 kilo op de eerste plek. Deze overwinning bracht hem naar een derde plek in het klassement, nét achter zijn zoon. Maar ook Jan wist zich nu geplaatst voor de finale.

 

FINALE

Vader en zoon leefden samen naar de tweedaagse finale toe. De eerste dag op de Vossekuil was het span-nend tijdens de loting. Wederom trokken ze hetzelfde vak. Hier moest met de stok gevist worden en wel op maximaal 11,5 meter. Jan had plek vijf – een goede stek en Dylan kwam achterin de vijver op nr. 10 terecht. Goede plek of niet – er moest worden gevist en alles moet uit de kast komen om tot een goed resultaat te komen.


Jan viste met een kleine waggler op half water. Hij schoot 6 mm Neobaits pellets en wist zo 24 kilo te vangen, normaal een gewicht waarmee je nu niet direct mee doet. Door de moeilijke omstandigheden die voor iedereen golden, bleek dit gewicht toch goed voor een tweede plaats. Dylan koos ervoor om juist wel op de bodem te vissen en wist uiteindelijk 31,2 kg bijeen te schrapen, goed voor een dikke één! Het was voor hem een zeer geconcentreerd spelletje. Hij moest blijven schuiven qua diepte, maar wel steeds tegen of op de bodem. Hij ving slechts één vis boven de bodem. Dylan vist al zijn wedstrijden, waarbij het om pellet visserij gaat, met zelf gemaakte (verbouwde) dobbers van 0,5 gram. De hoofdlijn en onderlijn zijn 16/00 – en deze is voorzien van haak Kamasan B911 in maat no. 16.  Het werd al met al dus een comfortabele eerste dag voor vader en zoon, met een eerste en een tweede plaats. Maar omdat er in twee poules wordt gevist zijn er meer kanshebbers voor de eindoverwinning en alles was nog mogelijk...

 

foto 7

foto 8

Een schier onverslaanbaar duo en dat moet dus haast wel... aan de genen liggen.

 

CLOSE FINISH

Op de tweede en beslissende finaledag was de hengelkeuze vrij. Senior en Junior trokken stek 8 en 9! Naast elkaar. Jan moest nu dus de strijd aangaan met zijn eigen zoon en begon op 25 meter te vissen met een bomloodje en waggler. Hij bracht 8 mm pellets van Neobaits en gebruikte deze ook als haakaas. De beet zat erin, maar na een paar uur was hij genoodzaakt korter te gaan vissen omdat de wind aantrok. Jan wist met een langzaam zinkende pellets uiteindelijk 52 kg te vangen. Een knappe prestatie.


Dylan begon op 14,5 meter met de stok. Door telkens 6 mm pellets te brengen, wist hij de vis aan de gang te krijgen. Binnen no time kon hij drie karpers landen, maar hij verspeelde er ook enkele. Het viel stil! Overschakelen geblazen en wel naar 23 meter uit de kant, met een loodje. Snel en beheerst bracht hij
8 mm pellets en de vis begon te azen. Regelmatig ving hij een vis, maar toch besloot hij met de pellet waggler aan de gang te gaan. Dit bleek een gouden keuze, want hij ving hiermee nog vijf fraaie karpers. Het werd een close finish maar met 56,4 kilo viste Dylan wederom een 1. Na het eindsignaal werden de punten bij elkaar opgeteld en bleek al snel dat vader en zoon het uitstekend hadden gedaan. Naast elkaar wonnen ze de finale. “Het zal wel in de genen zitten…” riepen enkele deelnemers…


Erin geloven en stug blijven doorvissen is erg belangrijk. Telkens inschatten waar de vis mogelijk zit en hoe dit aan te vliegen, is een spel dat continu gespeeld moet worden. Voor Dylan en Jan viel alles dit jaar op zijn plaats. Van harte proficiat, mannen!


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.