Het ultieme gevoel van vrijheid… | Blog Nico Breevaart

21 mei 2018 | Nico Breevaart

Nico Breevaart

Barbeelspecialist

Het is nog pas februari en eigenlijk dus nog hartje winter. De drang om te vissen en erop uit te gaan wordt echter als maar groter en daarnaast ben ik na ‘veilige’ sessies met vangstgarantie  in de Ardennen ook wel weer toe aan wat meer avontuurlijks. De radartjes in mijn hoofd draaien op volle toeren en het woord roadtrip gonst al een tijdje door mijn hoofd, maar gezien de tijd van het jaar lijkt dit niet echt een geniaal idee…

 

Toch komt er een omslag in denken als ik de weersvoorspelling in het zuiden van Frankrijk aan het bekijken ben. De voorspellingen geven voor daar een aantal dagen met oplopende temperaturen, met zelfs twee dagen een heerlijke van 20 graden. Ik ben om!

 

Als ik me wat verder aan het verdiepen ben in de omstandigheden doe ik een minder aangename ontdekking. De temperaturen mogen dan wel goed zijn, maar door de regen in de voorafgaande week staat het water in alle rivieren in Frankrijk tot het randje. Een flinke streep door de rekening. Na twee dagen wikken en wegen overwint mijn gevoel het van het verstand en ben ik op dinsdagavond zowaar mijn auto aan het inpakken.

 

De volgende dag heb ik eerst nog een zakelijke afspraak, waar ik met een met visspullen volgepakte auto naar toe ga. Net na de middag ben ik ontdaan van al mijn verplichtingen en heb ik vijf dagen voor mezelf! Mijn eerste bestemming is de rivier de Lot en na een pittig reisje kom ik daar midden in de nacht aan. De hele heenweg heb ik aan het hoge water gedacht en nu ik eindelijk aan de oever van de rivier sta, zie ik wel dat het hoog staat, maar naar mijn gevoel valt de stroming eigenlijk best mee. Inmiddels vallen mijn ogen bijna dicht en dus besluit ik mijn slaapzak in te kruipen.

 

ultieme gevoel van vrijheid 02

 

Al na een paar uurtjes wordt het licht en ontwaak ik heel prettig aan mijn favoriete rivier. Met een kop koffie in de hand moet ik toch terugkomen op mijn eerdere constatering. Het water is vergeleken met die paar uur geleden zelfs nog iets gestegen en de soms zo liefelijke Lot is veranderd is een stromend monster. Eigenlijk wist ik dit al, maar toch hoop je stiekem dat het meevalt. 

 

Een half uur later gooi ik de eerste hengel in. Ik monteer de zwaarste korven die ik bij me heb en deponeer de montage in het verlengde van de stroming. De 2,25 lb top buigt meteen helemaal door en ik hoor de lijn suizen, zoveel spanning staat er op het nylon. Na een paar minuten moet ik de hengel ophalen omdat deze inmiddels de curve van een hoepel heeft aangenomen. De lijn hangt helemaal vol met bladeren. Het gaat zo dus wel een heel zware dobber worden om een nog enigszins een normale aasaanbieding te krijgen. Soms kan ik de hengel niet langer dat twee minuten in laten liggen, omdat er dan een flinke tak finaal door mijn lijn wordt gevoerd. Het lijkt wel of ik een meerval aan het drillen ben, zoveel moeite kost het om het geheel tegen de stroming in weer binnen te krijgen. Na een paar uur weet ik dat het hier heel lastig gaat worden. Aan de overzijde van de rivier is na de brug een kleine verbreding van de rivier. De kans bestaat dus dat het daar iets minder hard stroomt en na een korte bezichtiging verkas ik naar die stek toe.

 

ultieme gevoel van vrijheid 03

Het stroomt als een dolle en…

 

En inderdaad: ik kan daar zowaar de lijnen langer dan vijf minuten laten liggen. Ik heb de hoop dat de vissen ook de enorme stroming proberen te ontlopen en zich ophouden op dergelijke stekken in de luwte. Ik probeer de vis naast mijn vertrouwde pellets ook te verleiden met maden en wormen. Tevergeefs! Ondertussen schijnt het zonnetje heerlijk en voel ik voor het eerst dit jaar de voorjaarswarmte die de zon uitstraalt. Dit maakt zoveel goed; alleen dit al maakt de lange autorit vanuit het nog winterse Nederland de moeite waard. Nu ook nog eens een barbeel haken, zou echt het ultieme doel zijn, maar gezien de lage watertemperatuur, de stroming en het drijfvuil zal dit een bijna niet te nemen horde zijn.

 

ultieme gevoel van vrijheid 04

… veel eer valt er dan ook niet te behalen.

 

In de namiddag zie ik zowaar wat kleine tikjes op de top! Toch maar aanslaan en ophalen. Een kleine blankvoorn kon de maden niet weerstaan.  Op dit moment ben ik met alles blij wat zwemt en vis heet! Eind van de dag heb ik bijna 12 uur gevist en… drie van dergelijke voorntjes gevangen. Kan me voorstellen dat anderen vissers lachen als ze dit lezen, maar wat voelde ik me goed na die dag. Genoten van de zon en gewoon het idee dat ik zo vroeg in het jaar lekker in Frankrijk zit te vissen, geeft me een fantastisch gevoel van vrijheid!

 

De volgende dag reis ik door naar andere stekken aan de Lot, een uur verderop. Daar kan ik de stek helemaal niet bereiken of is het vissen ten gevolge van  stroming en drijfvuil gewoon niet te doen. Deze stekken hebben geen delen waar ik enigszins uit de stroming kan blijven en leveren gewoonweg onbegonnen werk. Ik besluit de rest van de dag dan ook maar de toerist uit te hangen en rijd op mijn gemak door het zonnige Franse land. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ultieme gevoel van vrijheid 05

ultieme gevoel van vrijheid 06

De volgende halte op deze road trip is de Vienne, maar ook dáár blijkt veel rommel door de stroom te worden meegevoerd.

 

Dag drie koers ik weer wat noordwaarts, richting de rivier de Vienne. Van deze stek weet ik dat er bochten in het parcours van de rivier zitten, waar ik mogelijk wel in de luwte kan vissen. Hoopvol en wederom met een strak blauwe lucht start ik met vissen. De stroming is hier ook behoorlijk, maar toch kan ik mijn montage op een mooie plek houden. Ook hier drijfvuil, maar ik kan het geheel wel 10 minuten laten liggen. Op deze stek krijg ik uiteindelijk één mooie aanbeet en deze weet ik ook te verzilveren. Geen spectaculaire vis, maar wel een dappere brasem van een centimeter of 40. Uiteraard hoop ik dat er een school met brasems op mijn stek is beland, maar dat is helaas niet zo. Toch weer vis in het net!

 

ultieme gevoel van vrijheid 07

Een dappere brasem van een centimeter of 40.

 

Aan het eind van de dag trakteer ik mezelf op een diner en laat ik mijn gedachten gaan over de volgende bestemming van deze trip. Ik moet een stek vinden waar ik volledig uit de stroming kan vissen. Uiteindelijk valt mijn keuze op de Marne, op zo’n vijf uurtjes rijden. 

 

ultieme gevoel van vrijheid 08

ultieme gevoel van vrijheid 09

Op naar de Marne dan maar!

 

De volgende ochtend word ik wakker in een betoverende natuur aan de oevers van de Marne. Deze stek heeft me al eerder een voorjaarsbarbeel opgeleverd, al was dat wel een week of zes later in het seizoen. Ik ga er volle bak tegenaan en geniet van het vissen aan deze rivier. Een uur of zes later heb ik twee aanbeten gehad, met twee voorns als resultaat. Desondanks kan ik hier wel vissen zonder enige hindernis van bladen of een loeiende stroming; een goede keuze dus en best lekker gevist! 

 

Mijn laatste troef is de Aisne waar ik eind van de middag aankom. Deze rivier bevat een goede brasemstand en stiekem hoop ik er een aantal mooie platten te vangen. En dat lukt zo waar. Met enige regelmaat zie ik het breekstaafje dansen en in combinatie met de stroming geven deze vissen mooie sport.

 

ultieme gevoel van vrijheid 10

 

 

 

ultieme gevoel van vrijheid 11

Mijn ultieme troef.

 

De volgende morgen zit mijn korte roadtrip er helaas alweer op en heb ik alleen nog een terugreis van net geen vier uur voor de boeg. Ik kom weer als herboren thuis, vijf dagen, vier rivieren en zo’n 2.800 km verder. Vanzelfsprekend had ik graag een barbeel willen vangen, maar dat zat er nu gewoon niet in en dat had ik eigenlijk ook wel ingecalculeerd. Ik heb genoten van het reizen, de natuur, het vissen, het heerlijke weer en vooral de vrijheid die ik ervaar als on the road ben.

 

ultieme gevoel van vrijheid 12


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.