Niet voeren, maar wachten

12 mei 2018 | Frans Vogels

Het is exact 10 jaar geleden dat ik de barbeel ontdekte. In de vele bijdragen die ik in de loop van deze periode voor dit magazine hebben mogen leveren, hebben jullie mijn leerproces en alle vallen en opstaan dat daarmee gepaard ging, kunnen volgen. Al die jaren speuren, vissen en enorm veel observeren hebben me gebracht wat ik nu weet. En toch sta je soms weer versteld hoe simpel een kleine verandering je toch weer nóg dichter bij het ultieme barbelen brengt.

 

Afgelopen zomervakantie bracht ik een week door aan de oevers van de Franse Maas, met gezien de omstandigheden goede resultaten. Het water stroomde nauwelijks en overdag was het erg warm. Terug in Nederland keek ik wat rond op Facebook en zag ik een posting met verwijzing naar een artikel dat was geschreven door een ervaren en gedreven Engelse barbeelvisser. Deze jongen maakt zijn eigen aas en voer. In het bewuste artikel laat hij zijn gedachten gaan naar wat er allemaal in zijn hoofd omgaat tijdens een vissessie. Daarbij komen vele hersenspinsels en theorieën voorbij en probeert hij ook meteen een goede onderbouwing te vinden. Zo houden grote barbelen van rust en liggen ze vaak alleen of in zeer kleine groepjes bijeen en komen vaak pas laat aan op een voerstek. Als ze al komen of überhaupt de kans krijgen.

 

Als je voert, trek je meteen veel en kleine vis naar je stek. Bij gebruik van natuurlijk aas als maden zal de concentratie vis groter zijn dan bij pellets, maar een gegeven is dat voer in het begin kleine vis trekt. Kleine, jonge vis is speels, hongerig (moet nog groeien), terwijl de grote zware vissen het klappen van de zweep kennen en weten hoe ze aan hun voedsel moeten komen. Meestal is dat door zich tactische te positioneren in de stroming. 

 

Deze hersenspinsels gingen door het hoofd van mijn Engelse collega-visser en hij bedacht zich: “Wat als ik helemaal niet voer? Ik bied alleen mijn aas aan en wel dusdanig dat het mogelijk is om het urenlang op de stek te laten liggen, zonder er verder naar om te hoeven kijken.” Hij was er vele maanden mee bezig geweest en maakte erg veel uren, zonder ook maar een aanbeet te zien. Hij blankte soms wel zeven-acht keer achter elkaar op dezelfde stek, maar ving daar dan uiteindelijk toch zijn targetvissen, met als absolute klapper een barbeel van 8 kilo.

 

Het vergde heel veel discipline en geduld, maar uiteindelijk kwam zijn beloning toch keer op keer...

 

Niet voeren, maar wachten 02

 

Terug naar de Maas

Ik las zijn artikel ademloos en begreep precies wat hij bedoelde.  Met deze manier van vissen had hij aantoonbaar succes en dat bewees dat de onderbouwing die hij had gevonden correct was. Min of meer dezelfde ervaring had ik al opgedaan in de wintermaanden aan de Waal. Dat leverde dit jaar twee januaribarbelen op, door niet te voeren en het aas lang op dezelfde plek te laten liggen. Ik had nog twee weken vakantie en bedacht me geen moment. Mijn auto werd weer ingeladen en ik reed terug naar Frankrijk, waar ik mogelijkheden zag om deze tactiek meteen uit te voeren. Ik liet al mijn voer thuis en gewapend met alleen haakaas reed ik terug naar de Meuse.

 

Wil jij het complete artikel uit deze Witvis Totaal 97 graag als eerste lezen?
Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.