Wachten tot het weer los gaat | blog Jaco Verhagen

12 maart 2018 | Jaco Verhagen

Jaco Verhagen

Specialist op de commercials

Zo aan het eind van een druk seizoen waarin er bijna wekelijks wel een wedstrijd op het programma staat, is het altijd weer lekker als er in de winter in nog slechts één treffen per maand om de wintercompetitie op het programma staat. Een periode waarin je wat tijd krijgt om ook eens andere dingen te doen en niet continue met je vissen bezig te zijn.

 

Als ik zaterdags een wedstrijd heb, begin ik normaliter ruim een week tevoren al aan mijn voorbereidingen en bekijk ik waar ik moet vissen en wat de plaatselijke omstandigheden zijn. Het is immers belangrijk om bijvoorbeeld te weten welke dieptes je mag verwachten, of je dik in de wind kunt komen te zitten etc. Dan kun je op voorhand al enigszins proberen te bepalen met wat voor een materiaal je denkt te moeten beginnen. Het elastiek in mijn topsets wordt nagekeken en ik kijk of ik de benodigde diameters erin heb zitten.  Ik maak ook altijd wat nieuwe tuigen en check mijn onderlijnenkist. Heb ik voldoende tuigjes met de diameters die ik verwacht nodig te hebben en van welke haakmaten zijn die voorzien? Mis ik bepaalde uitvoeringen, dan worden deze bij gemaakt.

 

Ik probeer ook al te bedenken wat mijn voerstrategie gaat worden en zo nodig wordt op de vrijdag het benodigde voer en vers aas in de lokale viswinkel aangeschaft. Denk hierbij aan maden, pinkies of eventueel pieren. Qua pellets en voer heb ik het meestal voldoende variëteit op voorraad, maar soms wordt er een heel andere aanpak verwacht en moet er ook op dat gebied wat extra worden aangeschaft. Alle aas en voer worden de avond voor de wedstrijd nogmaals gecontroleerd en waar nodig verder in orde gebracht. Denk daarbij aan het eventueel doden van de maden en het prepareren van de benodigde expander pellets of gewone pellets. In de regel is het dan de dag na een wedstrijd alles weer opruimen en schoon maken en dan wacht er meestal op zaterdag weer een nieuwe wedstrijd en beginnen alle voorbereidingen dus weer van voren af aan.

 

wachten tot het weerr los gaat 02

Een wedstrijd vissen betekent het voordien optimaal prepareren van aas & voer.

 

Ook als je ’s winters slechts één wedstrijd in de maand vist voor de Witvis Totaal wintercompetitie vergt dat de nodige voorbereidingen. Soms wil de vis nog best meewerken in de koudere periodes van het jaar, maar het kan ook zomaar voorkomen dat de karper totaal niet thuis geeft. Dat gold bijvoorbeeld ook voor de derde wedstrijd van de afgelopen wintercompetitie op De Vossekuil.

 

Ik lootte wederom links en na eerder twee keer stek twee te hebben geloot, kreeg ik nu stek 1. Ik bleef dus lekker in dezelfde hoek zitten, maar helaas was het aan onze kant ronduit zeer slecht en bleek je de meeste kans op een visje dit keer te hebben aan de rechterkant van de vijver. Op ons hele stuk waren er slechts twee deelnemers met ieder een karper en de rest heeft uiteindelijk nooit iets van beweging gezien.

 

Ik had mij hier al een beetje op voorbereid en op 15 meter uit de kant een voerplek gemaakt van heel schraal donker gekleurd voer, dat ik had voorzien van wat pinkies. Ik had deze stek vanaf het begin aangevoerd en de eerste twee uur met rust gelaten. Na elk half uur bracht ik slechts een paar kleine korfjes met wat voer en pinkies om de vis op de plek te houden. Ik viste de eerste uren met de feederhengel op een 25 à 30 meter met een bomloodje en een 8 mm pellet. Ook had ik wat sneetjes wit brood bij me waaruit ik mooie schijfjes punchte en op mijn hair bevestigde.

 

Ook in de winter ik eigenlijk altijd wel op zoek naar de vis. Ik start altijd met recht voor me te vissen en als ik na een drie kwartier nog geen goede indicaties heb gehad, begin ik ook wat naar links en rechts te werpen om te kijken of de karper zich daar toevallig op wil houden. Krijg ik ergens wat lijners of andere indicaties, dan blijf ik op die plek verder vissen om zo de aanwezige vissen proberen te verleiden om mijn aasje te pakken.

 

wachten tot het weer los gaat 03

Wat ik ook probeerde, ik wist de karpers niet te interesseren om hun winterrust te verruilen voor actief aasgedrag.

 

Deze aanpak werkte dit keer dus niet en na een dikke twee uur vissen, besloot ik het over een andere boeg te gooien en ging proberen om eerst van de nul af te komen door dan maar één of meer voorns te vangen, die op de Vossekuil volop aanwezig zijn. Ik maakte daartoe een dunne en zeer soepele Frenzee method feeder klaar. Daarop een 18/00 hoofdlijn en in een lus een wartel gemonteerd, waaraan ik een klein Drennan cage feedertje had bevestigd en in de grote lus een kleinere lus gemaakt, waaraan ik mijn 20 cm lang onderlijn van 15/00 monteerde. Daaraan een dun haakje in een maatje no. 18 waarop ik twee-drie kleine pinkies prikte.

 

Ik had mijn stek voorzichtig opgebouwd en hoopte niet te lang te hoeven wachten op een reactie. Na het ingooien duurde het een minuut of vijf, maar toen kreeg ik toch reeds enkele zenuwachtige tikjes op mijn top, die bevestigden dat er voorns op mijn stek gearriveerd waren. Na een paar seconden sloeg de top ineens verder door en ik besloot de haak te zetten. Vlug het eerste voorntje geschept en ik was inderdaad van de nul af. Ik probeerde het daarna nog een half uurtje en wist er nog twee bij te vangen. Ik had nu dus inderdaad vis in m’n net, maar het totaal aan gewicht was uiterst bescheiden. Ik wist dat er verderop twee personen met ieder een karper waren en nu verder op voorns vissen was geen optie meer, want om deze vissers voorbij te kunnen, moest ik iets groters zien te vangen. Een karper dus!

 

De resterende tijd heb ik dan ook volledig gespendeerd aan het proberen een karper te vangen. Wat ik ook probeerde, ik vond die karper niet. Ik zocht zelfs de bovenste waterlagen af met behulp van een pellet waggler. Die viste ik zowel helemaal bovenin als slow sinking, maar niks leverde een karper op. Heel frustrerend, want mijn overbuurman aan de rechtse kant lukte het wél! Hier zat namelijk Ceessie Blom en hij wist maar liefst 20,6 kilo te vangen met zijn pellet waggler. Daar waren de karpers dus wel actief en dat bij slechts een paar graden boven nul. Uiteindelijk wist aan mijn kant verder ook niemand karper te vangen en werd ik met mijn drie voorntjes derde en had ik nog alles om voor te vissen in de vierde wedstrijd. Helaas waren de temperaturen eind februari té ver gezakt om die vierde wedstrijd te kunnen vissen; een paar rondjes schaatsen was een betere optie geweest.

 

wachten tot het weer los gaat 04

Uiteindelijk eindigde ik met enkele voorntjes als derde!

 

Inmiddels heeft de loting plaats gevonden voor het nieuwe seizoen van de Dutch Carp Lakes, waaraan wij met ons Neobaits team wederom gaan deelnemen, hopende op een finaleplek. Na deze loting begint het bij een ieder te kriebelen, want is er opeens weer alle zicht op een druk visseizoen met veel voorbereidingen en hopelijk veel vis. Helaas dachten de weergoden hier nog even anders over en gooide een serieuze vorstaanval begin maart voorlopig nog even roet in het eten. Nu maar hopen dat eind maart de lente echt begint, de vissen ontwaken uit een winterslaap en wij weer verschillende leuke, spannende maar vooral sportieve wedstrijden mogen gaan beleven. Want dat is toch het allermooiste: samen de commercial visserij te laten groeien in Nederland.

 

Tot de volgende keer!


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.