Vechtersbazen | Blog Leon Haenen

19 februari 2018 | Leon Haenen

Leon Haenen

Liefhebber van beekjes en kleine rivieren

Ik begin op een visgids te lijken. Een slecht betaalde, dat dan weer wel. Vandaag mag ik wederom twee gasten meenemen naar de waterkant. Opnieuw de uitdaging aangaan om samen een barbeel te strikken. Voor Jochem is het al de tweede keer dat-ie meegaat, voor zijn vismattie en professionele steun- en toeverlaat Bob is het de allereerste keer dat hij op barbeel gaat vissen. Twee over-enthousiastelingen in mijn auto. Tel daar mijn eigen afwijkingen bij op en je hebt een komisch trio te pakken. Stipt op tijd rijden de twee bij mij de oprit op.

 

Binnen een mum van tijd staan we stil in het centrum van Luik. We krijgen er de ochtendspits voor de kiezen. Het depressieve karakter van dit gedeelte van de Waalse stad zorgt ervoor dat het niveau in de auto stijgt. Het niveau van grappen welteverstaan. We hebben alle tijd om goed om ons heen te kijken.  In rap tempo wisselen we alle drie oneliners door de auto, waarvan het karakter steeds mannelijker wordt. Dit behoeft geen nadere uitleg.  Heerlijk om die twee aan boord te hebben.

 

De klik met Bob is er dan ook direct. Coole gast, kok van beroep. Een ‘gevaarlijke gast’ zo blijkt. Hij heeft onlangs het kickboksen weer opgepakt. Grappig genoeg moet ik dan net weer in de file in Luik aan Marokkanen denken, meer bepaald aan onze volksheld Badr. Aansluitend krijg ik een uiterst humoristisch filmpje voor de kiezen dat me doet huilen van het lachen. Jochem doet niet grappig, hij is grappig...

 

Voor we er erg in hebben, staan we aan de oevers van de Amblève.  Opnieuw zitten de omstandigheden niet erg mee. Hoog water, veel vuil. Als gids voel ik me nu al een beetje klote. Je wilt die mannen graag een topdag laten beleven. En alhoewel ze tijdens de heenreis wel drie keer roepen dat het niet gaat om het vangen maar om het totaalplaatje, voelt een blankdag in dit geval als seks zonder happy end. Je kunt ervan vinden wat je wil. Mij krijg je niet om geluld. Ik wil een happy end.

 

Als een volleerde kok laat ik het tweetal zien hoe ik mijn pellets behandel en voorbereid op de voerkorf. Al snel open ik de tas met al mijn geflavourde pellets. De professional ruikt aan alle potjes en geeft zijn commentaar. Als de lobster en monstercrab opengaan, krijgt kok Bob een visioen. Ik wakker het wel een beetje aan, maar op mijn vraag of hij me kan helpen aan een flavour die niet te koop is, reageert hij heel enthousiast en uiterst zelfverzekerd. In zijn hoofd is hij de reuk en smaak al aan het samenstellen. Het recept is al klaar. We spreken af dat hij me een litertje exclusieve olie gaat fabriceren. Mijn dag is al goed. Dit is erg interessant. Als verzegeling van de afspraak schudt ik de mokerknuisten van Bob.

 

Ik heb beide heren voorzien van een Waalse permis de pêche zoals een professionele gids betaamt. We kunnen dus naar hartenlust vissen. Uit het vuistje welteverstaan. Qua vis DNA lijken we wel een beetje op elkaar. Zij zijn ook van het staand vissen.  We staan nog geen tien minuten te vissen, of ik zie Bob aanslaan en met een kromme hengel staan. “Dat was een echte goeie aanbeet!”, roept-ie. Bob reageert alsof ie aan het verticalen is. Bam! Tegelijkertijd kijkt hij me aan alsof hij het zelf nog niet helemaal kan bevatten.

 

Hij mag direct een heel beste barbeel drillen en kan de eerste minuten enkel stand houden. Mijn kapsel trekt krom van de grijns op mijn gezicht. Jochem staat te stuiteren achter me op het fietspad (nee, niet dat fietspad) en gaat op zoek naar zijn gsm. Ergens in dat groene warmtepak zit die telefoon.  De zware stroming, gekoppeld aan een vis die de 70 cm net niet aantikt, zorgt voor een dril die alles van het materiaal vergt. Bob is een ervaren visser. Een roofvisser. Dat zie je direct. Hij drilt de vis heel rustig en beheerst. Er wordt echt de tijd genomen om als winnaar uit het gevecht te komen.

 

vechtersbazen 02

Bob met zijn eerste barbeel ooit! En wat voor een!

 

Even ontstaat er nog wat barbeeltumult onder de hengeltop en trekt de barbeel er nog een paar heerlijke korte spurts uit.  Zo hoort dat ook; een goede barbeel doet wat-ie kan. Vechtersbazen zijn het. Voor Bob zijn dat de kersen op de enorme taart. Ik heb 100% vertrouwen in het materiaal waarmee hij staat te vissen, dus laat die vis maar trekken totdat ie een ons weegt. Niet veel later land ik Bob’s eerste barbeel van zijn leven, terwijl Jochem alles op video vastlegt. Je kunt je barbeelcarrière slechter beginnen. Ik heb de vis niet gevangen, maar loop toch over van trots. Het geeft een enorme positieve kick om iemand anders zien te genieten van een vangst waarin jij je aandeel in hebt gehad. Echt vet! Als iemand ons zou hebben gezien, dan zouden ze beslist gedacht hebben dat we rijp waren voor permanente opsluiting. Euforie ten top. Ik kan het niet anders omschrijven.

 

vechtersbazen 03

Vegetarische forel.

 

De uren erna verlopen stroef… heel stroef… Rond de middag besluiten we dus maar om te verkassen. Het water is iets gestegen. Het wordt steeds lastiger om te vissen. We besluiten onze heil verder stroomopwaarts te zoeken. Op een plek waar de vissen het hele jaar door verblijven. Slechts een kilometertje of tien verder belanden we voor de tweede keer aan het water. Ook hier is het niet ideaal om te vissen, maar ik voel dat het hier te doen is om 150 gram op de plek te houden. Dat schept mogelijkheden, denk ik. Al snel krijgen we alle drie wel een tikje dat duidt op een vis. Ik heb er alle vertrouwen in dat we hier wel iets gaan vangen. Ik heb de gedachte amper uitgesproken of ik krijg een heerlijke aanbeet. Heel even heb ik de barbeel gehaakt. Dan gebeurt er iets dat toch maar een paar keer per jaar tijdens het  barbeelvissen gebeurt. Ik los de vis. Niet te geloven en uiterst jammer voor mij.  

 

Niet veel later krijg ik weer een aanbeet. Nu blijkt een vegetarische forel wel iets lekkers te hebben geroken in mijn monstercrab aanbieding. Een dril van niks met 150 gram, maar ik ben desondanks uiterst blij met de vis op de mat. Helaas heeft de vis de pellet erg diep geslikt en ben ik genoodzaakt ‘m mee naar huis te nemen. Normaliter doe ik dat niet, maar nu zat er niks anders op. Een appje naar mijn vrouw was voldoende om het avondeten er voor mij op aan te passen. De forel heeft voortreffelijk gesmaakt. Niets mis mee, vind ik. Sterker nog: het voelde best wel oké om een zelf gevangen vis ook daadwerkelijk diezelfde avond op te eten. Per slot zijn we jagers he?

 

Het uur dat hierop volgt is het best als volgt te beschrijven:
Jochem heeft lijnbreuk. Leon monteert opnieuw. Bob heeft lijnbreuk, Leon monteert opnieuw…

 

Als een volleerde Limburgse sherpa blijf ik alles opnieuw monteren. De mannen voelen zich bezwaard, maar dat is nergens voor nodig. Soms gaat het zo in de Ardennen. Uiteindelijk ben ik zelf ook aan de beurt en monteer ook ik opnieuw. Dan staat Jochem naast me en monteert verse pellets. De dag is bijna ten einde. Uit het niets zegt hij, nadat hij opnieuw heeft ingeworpen: “Ik voel dat er nog iets gaat gebeuren, ik voel het gewoon”. Vriendelijk lachend kijk ik hem aan, maar ik denk heel iets anders. Ik moet aan Jomanda denken. Die riep ook dingen… Ik gun het hem echter vreselijk dat hij gelijk heeft. Geloof het of niet, maar tien seconden later roept ie heel hard “Jaaaa!” terwijl de hengel een vervaarlijke zwieperd naar achteren maakt. De molen draait heel even op volle toeren. Zo heerlijk dit. De onwijs vriendelijke krullenbol is in gevecht met zijn tweede barbeel ever. Nu zijn de rollen even omgedraaid. Bob is nu verantwoordelijk voor de video en staat Jochem verbaal bij.

 

vechtersbazen 04

Eind goed, al goed.

 

Ik ben opnieuw de man met het landingsnet. Als ik de vis in het net heb, krijg ik een welgemeende heerlijke dikke knuffel van de Leidenaar. Niet veel later poseren we samen met onze trofee. Wat een afsluiter van een toch al geslaagde dag. Onderweg naar huis worden de filmpjes en foto’s over en weer gedeeld. De dag nadien krijg ik nog een heerlijk bericht. Mission accomplished. Ik hoop de mannen later dit jaar nog een keer mee te nemen. Het liefst tijdens een van die dagen dat je met 15 tot 20 vissen huiswaarts kunt keren. De uitnodiging staat genoteerd.

 

Bedankt Jochem en Bob.


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.