Je kunt het niet voorspellen... of toch? | Blog Cees van Dongen

22 januari 2016 | Cees van Dongen

Had je me pakweg 40 jaar geleden gevraagd hoe mijn visserij er anno nu zou uitzien, dan zou ik waarschijnlijk gezegd hebben: wedstrijden en nog eens wedstrijden. Want zo ging het toen. Je wordt geboren in Scheveningen in een gezin met sportvistraditie en dus voeren de eerste aarzelende schreden op het hengelsportpad je met vader en ome Jan naar het noorder Havenhoofd en de Wassenaarse Slag. Later verhuisden we naar Tiel aan de Waal. Daar ligt de oorsprong voor mijn huidige passie, vermoed ik zo.  De onweerstaanbare magie van de grote rivier.

Zeevissen op het zoete.

 

Al te lang kon ik daarvan trouwens niet genieten, want al gauw diende zich Harderwijk als volgend station aan. En daar rolde ik via de plaatselijke vereniging de zoete wedstrijdvisserij binnen. Mijn wereldje! Toen tenminste. Individueel en toch teamwork. Reflecteren en analyseren. Voortdurend proberen beter te worden. Niet dat dat nou zo succesvol was -  studie, baan, gezin en natuurlijk ook de centjes zetten een rem op de ontwikkeling. Niettemin heb ik enkele decennia lang met ups en downs aan die wedstrijdvisserij gedaan tot mijn werk me naar het zuiden van Duitsland voerde en het tot mijn grote verdriet gedaan was met de wedstrijdpret. Maar ik was dan weer wel woonachtig in de buurt van de Rijn en dat maakte veel goed.

 

De waterkwaliteit was daar, in de omgeving van Worms, toen al veel beter dan in Nederland. Geen wonder dat ik bij mijn eerste feedervispartijtjes al snel te maken kreeg met vissoorten die ik nog nooit eerder had gevangen of zelfs maar had gezien. Sneep, kopvoorn en, jawel, barbeel! Alhoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het in mijn uppie moeilijk had de rivier te doorgronden. En de eerste aanbeten van barbeel dus jammerlijk verprutste door onderlijn breuk. Een onderlijntje 16/00, voor mijn gevoel als wedstrijdpikeur zo dik als touw, ging losjes aan flarden. Ik had niks in te brengen. Wat een geweld! De eerste, aarzelende stappen in, wat later zou blijken, een verslavend leerproces.

 

Je kunt het niet voorspellen... of toch? Blog Cees van Dongen 1

Krachtpatsers.

 

Maar ik was verkocht, totaal. En heb ook niet meer omgekeken, maar me volledig en met overgave toegelegd op het vangen van die brute krachtpatsers. Met veel vallen en opstaan overigens, want, behoudens de literatuur uit Engeland, was er in de vroege 90’er jaren nog heel weinig gepubliceerd over het vangen van barbeel op onze grote rivieren. En ook die Engelse artikelen boden maar mondjesmaat bruikbare informatie. Er zijn daar aan de overkant van onze gezamenlijke Noordzee immers geen rivieren van het formaat en met het intense scheepvaartverkeer zoals wij die kennen.

 

En dat is misschien wel de grootste charme van het barbeelvissen. Het is tot op de dag van vandaag nog steeds ontdekken en pionieren. Heerlijk! Doorlopend jezelf afvragen wat er uit andere disciplines van het vissen geleend kan worden en dat natuurlijk uitproberen. Rivieren verkennen en leren lezen. Strategieen en taktieken uitwisselen met geestverwanten overal in Europa. En als het even kan ze laten overkomen of gaan bezoeken en samen vissen.

Inmiddels zijn er een goede 15 jaar verstreken sinds mijn eerste, schuchtere pogingen om barbeel op het droge te krijgen. Een intensieve leerperiode met vele hoogte- en dieptepunten. En opnieuw een verhuizing. Naar, wat mij betreft, het barbeelwalhalla. Aan de Nederrijn in Duitsland, niet ver van de Nederlandse grens. Met, als kers op de taart, in de direkte omgeving een keur aan kleinere zijrivieren.

 

Je kunt het niet voorspellen... of toch? Blog Cees van Dongen 2

Walhallabewoner.

 

In die periode is er op het Europese vasteland een ware harde kern van barbeelvissers ontstaan. Elk jaar groeit deze groep en neemt, geholpen door de opkomst van de sociale media, de uitwisseling van kennis en ervaring met sprongen toe.

 

Het voelt voor mij persoonlijk allemaal een beetje als thuiskomen na een lange reis. Je draai weer gevonden hebben. Een tweede jeugd; terug ook naar de „roots“ want, laten we eerlijk zijn, barbeelvissen op de grote rivieren heeft stiekempjes toch ook een beetje wat van zeevissen op het zoete…

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (1)

 

Onno van Veen

Hoi Cees, ik wil graag even contact/overleg ivm trip in januari naar Extramadura voor barbeel.
Zou je mij willen mailen ? Groetjes, Onno