De acteur | Blog Leon Haenen

03 juli 2017 | Leon Haenen

Leon Haenen

Liefhebber van beekjes en kleine rivieren

‘Vereerd’ is denk ik het juiste woord dat door mijn hoofd gonsde, toen ik gevraagd werd voor een artikel in en een video voor Hét Visblad.  De opdracht was een dagje aan de Grensmaas met de centrepin. Al dobbervissend proberen een van die goudbronzen juwelen tijdelijk aan het water te ontfutselen… Dat klinkt simpel.

 

Als eerste stap werd er een visdag gepland, waarop ik samen met Ed Stoop aan het water verscheen, vergezeld door een waanzinnig goeie fotograaf. Die dag kon aan het eind als ‘geslaagd’ worden bestempeld. Buiten het feit dat de omstandigheden goed waren, eindigden we de dag met een pracht van een barbeel op de mat. Klus geklaard. Iedereen happy.

 

Om een of andere reden verliep deze dag dan ook erg goed. Ik loste die dag weliswaar eerst twee barbelen, maar bij de derde vis was het wel raak. Sander de Boer (de fotograaf) vereeuwigde de dag op fenomenale wijze. Spijtig is dan wel dat je als hoofdrolspeler de foto’s niet in eigendom krijgt. Die zijn dan eigendom van opdrachtgever Hét Visblad. Begrijpelijk overigens!

 

Vervolgens was het echter tijd voor de filmdag en die verloopt heel anders.  Ik spreek af met Joran Bal, hoofdredacteur van Hét Visblad en zijn voor deze opnamen ingehuurde cameraman… ene Daniël. Toen we kennismaakten, kon ik zijn achternaam niet goed verstaan. Dat lag aan mij. Daniël heeft een lastige achternaam: Jawadnya. Een vakman overigens en een supergezellige gast om een dag mee aan het water te vertoeven. Hetzelfde geldt overigens voor Joran. Hij bekijkt de zaken door de bril van een hoofdredacteur. Hij blijft in zijn rol en geeft Daniël geregeld antwoorden die passen in het rijtje ‘Tweede Kamer antwoorden’. Oftewel: je krijgt wel antwoord, maar je kunt er niks mee.  We kunnen nog alle kanten op…

 

De acteur-02

Cineast Daniël Jawadnya blijkt echter een perfectionist... 

 

Veel te laat arriveren we die dag aan het water.  Ik denk dat het bijna half elf is als ik de Maas voor het eerst  in beeld krijg. Gevoelsmatig liggen de beste uren al ver achter me, maar dat laat ik tot dan niet blijken. Ik neem de heren mee naar het barbelenmekka van de Grensmaas. Ik had vooraf al besloten om een stek te kiezen die iedereen kent en die inmiddels gedoemd is tot het predicaat ‘afwerkplek’.

 

Vroeger stond ik hier vrijwel alleen; dat was in de tijd van nog vóór het Grensmaasproject. Toen was het een wildernis. Een hele klim om überhaupt aan het water te komen. Het was een zeldzame parel van de Grensmaas. Alle soorten zwommen er en er was altijd stroming. Nu niet meer. Nu is het anders. Het maanlandschap is nu voor iedereen toegankelijk. Je wordt er al van verre gespot.  Ik ben er zelf mede debet aan dat deze stek nu door de halve Benelux wordt bezocht. Vandaar dat ik hier ook een cameraman mee naartoe durf te nemen, zonder enige vorm van gêne.

 

Een filmvisdag verloopt anders dan een normale visdag. Je moet je voorstellen dat er een hele hoop zaken letterlijk in scene moeten worden gezet. Vanaf de wandeling naar de stek, het uitpakken, het monteren, voeren…enfin…..alles verloopt anders. En daarbij moet dat alles dan ook nog eens drie tot vier keer overnieuw. Grappig. Ik wist dat het zo zou gaan en had me dan ook niet de illusie in het hoofd gehaald dat we een lekker dagje vissen zouden gaan meemaken. Het is werken, het is acteren. Op mijn vrije dag nog wel.  Net als je denkt: nu zal ik wel kunnen gaan vissen, moeten er toch nog enkele details worden opgenomen. En opnieuw… en opnieuw. Het respect voor Marco Kraal is alleen maar groter geworden.

 

Daniël Jawadnya blijkt echter een perfectionist. Een professional die niet tevreden is met een opname cijfer 7. Het moet richting de 10 gaan.  Ik hou daar heel erg van.

 

Het blijkt daarnaast ook een warme dag te worden. Eigenlijk veel te warm. De mannen smeren zich in tegen verbranding. Ik krijg het zelf ook ontzettend warm. Van mijn mooi gecoiffeerde kapsel van diezelfde ochtend is niet meer veel over. Niks eigenlijk. Het zweet gutst van mijn kop. De gel die ik eerder die dag in mijn haren had gesmeerd, heeft al uren geleden afscheid genomen van mijn haren en hangt waarschijnlijk als een wit opgedroogde kalkvlek in mijn polo shirt. Een pet mocht ik niet dragen vanwege de schaduwwerking op het gezicht. Men vindt dat dit onpersoonlijk oogt. Begrip alom!

 

De acteur-03
De Grensmaasvlakte.

 

Tel bij het ‘verloren kapsel’ mijn piratenlapje op en je krijgt een episode van de Comedy Capers. De manen hangen voor mijn ogen. Ik begin me er ongemakkelijk bij te voelen. Dan krijg ik een aanbeet. Het lijkt erop dat we succes gaan hebben, want de eerste minuut ziet de dril er erg vet uit. Dan schiet de dobber met 100 km per uur langs mijn oren. Mijn nog werkende oog wordt op een haar na gemist. Wellicht de volgende keer toch maar een veiligheidsbril op zetten…

 

Mijn montage eindigt op de oever in een leuke mikadoconstructie.  De eveneens vissende cameraman ontrafelt  het geheel  echter binnen de minuut. Niet veel later haak ik nummer twee van dag . Ook deze wordt vakkundig gelost. Je raadt het al: nummer drie van de dag stribbelt ook heel erg tegen en deze weet zelfs de onderlijn langs de mosselbanken te parkeren. De dag eindigt zonder vis. Het voelt een beetje als die pornoacteur die twee heerlijke diva’s voor zich, hapklaar op het bed ziet liggen ( jaja: twee!) en waarvan dan de apparatuur weigert. Daar sta je dan als professionele pornoacteur. Met lege handen inderdaad. Zo voelde dit ook een beetje. De opnames zijn allemaal prima verlopen, maar het hoogtepunt ontbreekt.

 

Een tweede visdag wordt gepland, de maandag nadien. Dat ziet niemand aan de video, het maakt verder niet. Het weer oogt hetzelfde. Er is geen vuiltje aan de lucht. Deze keer heb ik de starttijd aangegeven. Om 6.00 uur staan we aan mijn geliefde Maas.

 

Joran is er zelfs voor blijven overnachten in Maastricht. Ook niet echt een straf, lijkt me. Vele opnamen worden opnieuw gemaakt, gewoon om extra beeldmateriaal te hebben, opdat er straks gekozen kan worden. Ik krijg vooral veel vistijd, zo wordt me beloofd. In het echt is dat dan toch weer anders. De cameraman bedenkt elke half uur wel weer een opname die moet worden toegevoegd om het geheel er als een film uit te laten zien. Pas later, als ik de hele film gezien heb, begrijp ik zijn visie achter het hele verhaal. Knap dat die gast zich dat zo goed kan inbeelden.

 

De acteur-04
De ochtendstond heeft goud in de mond.

 

De hele ochtend gaat voorbij. Ik sta al dik zes uur zonder vis. Kun je je voorstellen dat de druk dan oploopt? Tussen mijn oren vooral. De barbelen laten zich geregeld aan het oppervlak zien, maar ik krijg er geen een gehaakt. Bijkomende pech is dat het water blijft stijgen. Tot ruim na de middag ben ik kansloos. De stroming is waardeloos en staat strak richting de oever. Dan zakt het water. Binnen een half uur worden de omstandigheden totaal anders. Als ik Joran aangeef dat het elk moment kan gebeuren, gebeurt het ook. De dobber schiet onder water en ik reageer zoals ik moet reageren. De wilde paarden aan de overkant van de Maas draaien zich allemaal om als mijn schreeuwerige ‘Yesss’ over het water schalt.  In mum van tijd is het feest aan de oever. Een dril uit het boekje. Uit het onvolprezen barbeelboekje welteverstaan! Het beest aan het uiteinde van de lijn geeft alles wat ie nog over heeft na de paai. Daar kan die pornoacteur zich nog een voorbeeld aan nemen. Joran parkeert rustig het net onder de vis. Ik krijg een boks van beide heren. De grijns op de koppen zegt genoeg. We zijn klaar.

 

De laatste opnamen worden gemaakt. Tien minuten later werp ik nogmaals in. Bam, weer een barbeel. Zul je altijd zien he? Deze is sterker, groter en maakt nog meer herrie dan de eerste. Eindelijk ben ik  aan het vissen. Ik geniet. De mannen genieten met me mee. Zelden maakte ik zoveel uren voor een vis. Nooit eerder heb ik prestatiedruk ervaren tijdens het vissen. Deze keer wel. Enorm!!

 

Het uiteindelijke resultaat van al deze inspanningen staat op het Youtube kanaal van Visblad TV en is inmiddels al ruim 10.000 keer bekeken. Zo’n 16 uur film voor nog geen kwartier film. Daar ben ik dan toch ook wel weer een beetje trots op.


Mocht je de film gemist hebben, klik dan hier:

 

 

Joran en Daniël, nogmaals dank voor twee onvergetelijke dagen. 
Tot de volgende keer!


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (1)

 

Jean Kumps

Aan mr Leon Haenen

Ik kan niet werken met face book enz

Is het mogelijk u te contacteren via mail

dank bij voorbaat voor Uw antwoord