Spaans benauwd… | Blog Cees van Dongen

27 juni 2016 | Cees van Dongen

“Ik heb een gloednieuwe, ruime auto voor u“ , deelde de dienstdoende dame van Europecar in de aankomsthal van Madrid-Barjas vlak voor middernacht mee. “Passen daar onze visspullen en vooral de hengelkokers dan wel in?“, vroeg ik op mijn beurt. “Ja hoor, geen probleem. U ziet het vanzelf als u de auto zo ophaalt. Hij is voor dezelfde prijs als de auto die u eigenlijk had gereserveerd, alleen een maatje groter. We hebben hem net nog laten schoonmaken, de tank is vol en er zijn geen beschadigingen geconstateerd. Controleert u voor de zekerheid toch zelf nog even“. Daarop viel niets  af te dingen en wie ben ik dan om me daar tegen te verzetten, toch?

Wat kán het leven toch zwaar zijn…

 

Na een zorgenvrije vliegreis van Düsseldorf naar Madrid vormde deze conversatie de prelude tot een al even onbekommerde, nachtelijke autotrip richting Helechosa de los Montes in het hartje van Extremadura. In mijn net verworven Opel Insignia, voorzien van alle toeters en bellen en met meer dan genoeg plek voor al onze visspullen, zoefde ik aldus monter achter de BMW flitser van onze Spaanse vriend Juan aan. Vismaat Frank had in Juan’s auto plaatsgenomen om zeker te zijn dat we onderweg, indien nodig, met elkaar contact konden houden. So far, so good. En het ging ook allemaal van een leien dakje tot in de dorpskern van Helechosa waar ik Juan nog net op tijd een bocht naar rechts zag maken. Deed ik dus ook, alleen onderschatte ik de lengte en de draaicirkel van mijn huurmobiel en klabang....met het achterportier langs de bumper van een net in die bocht geparkeerde, onverzettelijk stoere SUV. Eerste, overduidelijke aanval van Spaanse benauwdheid, peentjes zwetend de schade vastgesteld... Hmmmm; dat viel vies tegen. Flinke deuk, beste kras en dat op nog geen honderd meter van het einddoel. Vervelend, maar gelukkig gedekt door de aanvullende verzekering die ik nog thuis in een vlaag van kennelijke voorzienigheid  had afgesloten.

 

Spaans benauwd 2

Voorbereidingen.

 

Niet getreurd dus en na een broodnodige hoogalcoholische versnapering als een haas de spullenboel naar binnen gedragen en het bed opgezocht in het eeuwenoude pand dat voor de komende dagen ons onderkomen zou vormen.

 

De volgende ochtend, na een ontbijt van tosties en keteltjes koffie, konden we dan eindelijk een begin maken met het vissige deel van deze trip. Aas, voer, hengels en toebehoren bereiden, sorteren en monteren om de, nu ietwat geschandaleerde, voiture opnieuw te kunnen volpakken.

 

Juan had ons vooraf gewaarschuwd. De staat van het wegdek van de enige verbindingsweg tussen Helechosa en de beoogde visplek aan de Rio Guadiana zou wel eens slecht kunnen zijn. Dat bleek het understatement van het jaar te zijn. Het viel mij zwaar om enig resterend asfalt te ontdekken tussen de kuilen en gaten. 14 Kilometers hobbelen en slalommen op heen- en terugweg was ons dagelijks deel en, denkend aan schokbrekers, steekassen, wiellagers en wat al niet verder aan kwetsbare auto-onderdelen, voedingsbodem voor een chronische vorm van Spaanse benauwdheid. En dat nog afgezien van de hordes herten, wilde zwijnen, geiten en schapen die het nodig vonden om bij dag, nacht en ontij onverwacht voor de auto te springen.

 

De verwachtingen waren hoog gespannen. Mei en de eerste helft van juni zouden de toptijd voor de comizo barbeel (Luciobarbus comizo) moeten zijn. Net teruggekeerd van de paai stroomopwaarts verzamelen deze typisch Iberische barbelen – met afstand de grootste barbeelsoort van het Europese vasteland met gerapporteerde gewichten tot dicht bij de 20 kg - zich in de uitloop van de rivier in het stuwmeer om krachten op te doen voor het verdere seizoen.

 

Spaans benauwd 3

Rio Guadiana.

 

En precies daar hadden wij onze stekken gekozen. Een vernauwing in het rivierdal waar het oude rivierbed met een diepte tot  zes à zeven meter ruimschoots binnen werpafstand ligt. Maar zoals zo vaak werden we door de realiteit ingehaald... De comizo was er weliswaar in overvloed, maar bleek alleen niet in het minst geïnteresseerd te zijn in onze boilies en pellets. Het zeer warme voorjaar had voor een enorm aanbod aan jongbroed gezorgd en de comizo maakt daarop graag jacht; de roofvis instincten zijn bij deze barbeelsoort sterker ontwikkeld dan bij onze hoogsteigen Barbus barbus.

 

Spaans benauwd 4

Sportvis pur sang.

 

In plaats van de beoogde barbelen meldde zich een stortvloed aan karper. Niet helemaal waar we op gerekend hadden, maar desalniettemin zeer welkom op het relatief lichte materiaal. Geweldige sportvissen die ons alle hoeken van de rivier lieten zien, met name gedurende de daguren. Tegen de schemering vielen dan merkwaardig genoeg de beten helemaal weg. Tijd voor de comizo dachten wij immer hoopvol, maar dat bleek niet zo te zijn. We hoorden ze in het donker jagen, maar aanbeten: ho maar.

 

Ingegeven door karpermoeheid en dagelijks stijgende temperaturen besloten we de dagvisserij te laten voor wat het was en ons met de moed der wanhoop toch maar op de nacht te concentreren. Dat leverde uiteindelijk bar weinig op, al vergreep zich letterlijk in de laatste minuten van ons verblijf dan alsnog toch een mini Comizo aan mijn 20 mm pellet. Dat was al. Tijd om de laatste hobbelgang terug naar Helechosa te maken (dachten we in ons optimisme) en ons voor te bereiden op deel twee van het avontuur.

 

Spaans benauwd 5

Op de valreep...

 

Luciobarbus sclateri oftewel Andalusische barbeel of – vrij vertaald uit het Spaans – Zigeuner barbeel (Barbo gitano). Al sinds enige jaren hadden Frank en ik de wens om ooit deze barbeelsoort uit het stroomgebied van de Rio Guadalquivir te vangen. Niet vanwege de exorbitante afmetingen - deze barbeelsoort wordt niet groter dan pakweg een kilo of vier - maar om het exotische uiterlijk. Daartoe moesten we een fiks eind rijden richting hart van de provincie Castilla-La Mancha en wel naar de bovenloop van de Rio Montoro. Eigenlijk verbluffend dat zich in die rivier een volstrekt andere soort heeft ontwikkeld, daar waar de bronnen van Montoro en Guadiana niet meer dan 50 km van elkaar verwijderd liggen. Maar wel gescheiden door een stevige bergrug. Wat een geologische barriere en de evolutie al niet vermogen!

 

Het was ook voor Juan volstrekt onbekend terrein en dus wird onze eerste gang richting Montoro een ware ontdekkingsreis met – alweer – een keur aan weggetjes waaraan in de laatste 50 jaar geen enkel onderhoud is gepleegd. De ‘Carretero Mino Diogenes‘ zal mij voor eeuwig in het geheugen gegrift blijven als de ‘Hel van Castilla‘. Het zoeken was naar een van de vele aanwezige stuwen in de rivier waar nog water werd doorgelaten. De gitano heeft, net zoals onze barbeel, een duidelijke voorkeur voor zuurstofrijk, stromend water. Geen geringe opgave, maar we werden uiteindelijk beloond met een prachtige plek in een rauwe natuur en volop barbeel.

 

Spaans benauwd 6

Yessss... gevonden!

 

Na mijn tot de assen in het grind vastgereden Opel weer te hebben uitgegraven – wie sprak er ook al weer over Spaans benauwd? – konden we dan eindelijk de hengels ter hand nemen. Hennep en 8 mm pellets gespombed en hup; fluitje van een cent, zo bleek. Het duurde geen 10 minuten voordat de eerste zigeuner zich meldde. Ondanks de betrekkelijk geringe afmetingen – we hebben het over vissen in de categorie 2 tot 6 pond – bleken deze barbelen over een turbo+ te beschikken. Geweldige sport op de ultralights. En ook nog memorabele aantallen!

 

Spaans benauwd 7

Om in te lijsten!

 

Zo eindigden de laatste twee dagen van ons Spaanse oponthoud in opperbeste stemming. Zelfs de klapband op de laatste 100 meter van de beruchte Carretera kon de pret niet meer drukken.
 
De auto hebben we in een donkere parkeergarage, compleet met thuisbrenger en deuk – de onderzijde zal ongetwijfeld zijn blankgeschuurd – afgeleverd. Ben benieuwd op Europecar de wagen heeft kunnen vinden, want de oorspronkelijke kleur was van lichtgrijs in Sahara beige veranderd. Who cares? Volgend jaar weer (SUV misschien?). La Pura Vida...


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (1)

 

Lucky Luc Mom

Wat een prachtig geschreven relaas Cees !!. Dit was weer een ware caveman onderneming met alle opstoppingen van dien. Ik kreeg het ook Spaans benauwd toen ik het las . Nogmaals top geschreven en prachtige foto's dus de juiste combi . Comizo barbeel is duidelijk : Meer voor mannen !
Tot ziens Lucky Luc Mom